گوي ماه من

پایان راه

mobindoost — Fri, 21 Sep 2007 06:38:18 GMT

هرگز به پایان راه نمی اندیشم

چرا که می دانستم بی تو در انتهای راه خبری نخواهد بود

من فقط از پایان تو می ترسیدم

پایان تو سر آغاز مرگ تدریجی من بود

وبستن دفتر شعرم برای همیشه حال از تو می خواهم

آغاز کنی ابتدارا چون همان لحظه که تورا در زیر باران دیدم

به پایان راه نیندیشیدم

حال می خواهم آغاز کنی همان عشق راآغاز کنی

همان پرواز راآغاز کنی

از لحظه ی شروع لحظه سلام و درود

ازلحظه ی تلاقی دو نگاه درزیر باران شروع کنی

وچون من به پایان راه نیندیشی

که اندیشیدن به پایان راه

شور پرواز بی پروارا درما خواهد کشت

پري مهربون

mobindoost — Sun, 06 May 2007 17:18:18 GMT

تو رو هیچ وقت گم نکردم.

تو رو هیچ جا جا نذاشتم.

اگه سوختم ولی موندم

رو چشات یه خونه ساختم.

وقتی می شد کلبه من

خالی از ناز نگاهت

دل به جاده ها می دادم من

تا ببینم روی ماهت.........

اگه حس شبی غمگین

خونه می کرد توی چشمات

مثل آفتاب می شدم من

میتابیدم روی شب هات

اگه شسته بود نگات رو

اشکای بارون خسته

می گرفتم رد پات رو

از ستاره تاستاره

تو ولی هیچ جا نبودی

تو رو هیچ جا جا نذاشتم

تو اصلا پیدا نبودی

طرح مرگ رو ......................................... رو تنم بی تو کشیدم

دريا

مث اون موج صبوري كه وفا داره به دريا
تو مهي مثل حقيقت مهربوني مث رويا

چه قدر تازه و پاكي مث ياساي تو باغچه
مث اون ديوان حافظ كه نشسته لب طاقچه

تو مث اون گل سرخي كه گذاشتم لاي دفتر
مث اون حرفي كه ناگفته مي مونه دم اخر

تو مث بارون عشقي روي تنهايي شاعر
تو همون ابي كه رسمه بريزن پشت مسافر

مث برق دو تا چشمي توي يك قاب شكسته
مث پرواز واسه قلبي كه يكي بالاشو بسته

مث اون مهمون خوبي كه مي اد اخر هفته
مث اون حرفي كه از ياد در و پنجره رفته

مث پاييزي وليكن پري از گل هاي پونه
مث اون قولي كه دادي گفتي يادش نمي مونه

تو مث چشمه ابي واسه تشنه تو بيابون
مث يه اشنا تو غربت واسه يه عاشق مجنون

تو مث يه سر پناهي واسه عابر پياده
مث چشماي قشنگي كه تو حسرت يه سيبه

چشمه چشماي نازت مث اشك من زلاله
مث زندگي رو ابرا بودنت با من محاله

يه روزي بيا تو خوابم بشو شكل يك ستاره
توي خواب دختري كه هيچ كس و جز تو نداره

تو يه عمره مي درخشي تو يه قاب عكس خالي
اما من چشمام و دوختم به گلاي سرخ قالي

تو مث باد بادك من كه يه روز رفت پيش ابرا
بي خبر رفتي و خواستي بمونم تنهاي تنها

تو مث دفتر مشقم پر خطاي عجيبي
مث شاگرداي اول كمي مغرور و نجيبي

دل تو يه اسمونه دل تنگ من زميني
مي دونم عوض نمي شي تو خودت گفتي هميني

تو مث اون كسي هستي كه ميره واسه هميشه
التماسش مي كني كه بمون اون مي گه نمي شه

مث يه تولدي تو مث تقدير مث قسمت
مث الماسي كه هيچ كس واسه اون نذاشته قيمت

مث نذر بچه هايي مث التماس گلدون
مث ابتداي راهي مث اينه مث شمعدون

مث قصه هاي زيبا پري از خواباي رنگي
حيفه كه پيشم نمونن چشاي به اين قشنگي

پر نازي مث ليلي پر شعري مث نيما
ديدن تو رنگ مهره رفتن تو شب يلدا

بيا مثل اون كسي شو كه يه شب قصد سفر كرد
ديد يارش داره مي ميره موندش و صرف نظر كرد

سلام

می خوای بگم دوست دارم .خب دارم.راحت شدی؟

کار چشای آدما دلی رو دیوونه کردنه....

صدام رو می شنوی

منم برگ نارنجی تاحال شده یه چیزایی رو ببینی بعدا"دلت بخواد یکی بیاد تکونت بده بهت بگه بیدار شو.

شنیدم یکی می گفت : بیدار شو صبح شده .

نه من هنوز می خوام بخوابم ....

چشمامونو ببندیم و دستامونوبدیم بهم

بیایید باهم بریم سفر

با هم بریم بالا

توآسمون

پیش ستاره

پیش ماه

بیایید با هم بریم بالا

با هم بریم پیش خدا

پیش خدای مهربون

بهش بگیم چیا دیدیم

تو زمین نامهربون

بهش بگیم چیا دیدیم

تو زمین نامهربون...

یه سوالی بپرسم .شما می دونید دیدن دنیا از پشت یه عینک سیاه چه جوریه؟

همه چي تموم شد

mobindoost — Wed, 18 Apr 2007 17:10:18 GMT

تكيه به شونه هام نكن من از تو افتاده ترم

ما كه بهم نمي رسيم بسه ديگه بزار برم

كي گفته بود به جرم عشق يه عمري پرپرت كنم

حيف تو نيست كنج قفس چادر غم سرت كنم

من نه قلندر مي شم و نه قهرمان قصه ها

نه اون برده حلقه به گوش و نه مثل اون فرشته ها

من عاشقم همين و بس غصّه نداره بي كسيم

قشنگيه قسمت ماست كه ما به هم نمي رسيم

براي عزيزترين كسم

پروردگارا تنها ياد توست كه در اوج تنهايي وبي كسي مونس و تكيه گاه من است تنها ياد توست كه روح

آشفته و پريشان مرا به ساحل اميدواري مي رساند

ياد تو بند وجودم را پر از آرامش مي كند

پس در پناه تو آسوده خاطر آب شدن غمهارا به تماشا مي نشينم

روزها بيقرار تر از هياهوي كودكانه ام مي گذرد

سكوت

mobindoost — Mon, 26 Mar 2007 17:35:18 GMT

من سكوت را دوست دارم

به خاطر ابهّت بي پايانش ......

فرياد را مي پرستم

به خاطر انتقام گمگشته در عصيانش .........

فردا را دوست دارم

به خاطر غلبه اش بر فكر كجمدار

زمستان را مي پرستم

به خاطر عدم احتياج،عدم اعتنايش به بهار ...

آفتاب را دوست دارم

به خاطر وسعت روحش كه شب نا پديد مي شود

تا ماه فراموش كند كه حقيقت تلخي را كه از او نور مي گيرد .........

زندگي ايده آل من است ومن آن را تقديس مي كنم

به خاطر اينكه هزار بار نابودش مي كنند اما هر گز نمي ميرد

عاشقان پاك رادوست دارم

به خاطر عشق پاك را بر هوا و هوس تر جيح مي دهند...........

دوست دارم آنهايي كه كلمه ي عشق براي آنها مبهم و پوچ نيست .........

وبه تو عشق مي ورزم

زيرا با تمام وجود دوستت دارم

به كه بايد دلبست به كه شايد دلبست

سينه ها جاي محبّت همه از كينه پر است

هيچ كس نيست كه فرياد پر از مهر تو را گرم پاسخ دهد

نيست يك تن كه دراين ره غم آلوده قدمي را به محبت پويد

خط پيشاني هر جمع خط تنهايي است

خنده ها مي شكفد بر لبها تا كه اشكي شكفد بر سر مژ گان كسي

از وفا نام مبر آنكه وفا خواست كجاست ؟

سخن از عشق مگو

عشق كجاست؟

دوست كجاست ؟

گل اگر در دل باغ بر تو لبخند زند بنگرش ليك مبوي

دست گرمي كه از عشق بفشارد دستت را به همه عمر مخواه

در دل چاه گر سر كني يا از سر غم آه كني

خنده بر غم تو دختر مهتاب كند

درد خود را در دل چاه مگو چاه هم با غم من و تو بيگانه است

mobindoost — Sun, 18 Mar 2007 13:47:26 GMT

صدایم کن

^{صدای تو ترانه است}

^{نفسهای تو در گوشم}

^{کلام عاشقانه است}

^{اگر از بودن ماندن}

^{بدون عشق دلگیرم}

^{صدایم کن به اوازی}

^{که من بی عشق میمیرم}

^{اگر خوابم اگر بیدار}

^{اگر مستم اگر هشیار}

^{صدایم کن}

^{در اغوشت نگاهم دار}

ستاره ي تو

mobindoost — Sun, 04 Mar 2007 18:55:53 GMT

آخرين ستاره بودم خواستنت پناه من بود توغروب بي كسي ها

لحظه هر لحظه پس از تو شب گريه در كمينه

تو ديگه بر نمي گردي آخر قصه همينه

تنهايم ازعشقت

mobindoost — Sun, 25 Feb 2007 16:41:41 GMT

ناله هايم را با كبوتر قسمت مي كنم اشكهايم را به دامان ابر مي ريزم خنده هايم رابه آفتاب مي بخشم خاطره هايم را به باد هديه مي كنم وغم هايم را به دوش مي گيرم وبه جستجوي سنگ صبوري از دشت به دشتي واز شهري به شهري سفر مي كنم اما غم در خانه ها لبريز است وبراي اندوه من جايي ايست پس بگذار غم هايم را به تو بگويم كه قلبي به وسعت دريا داري بگذار به تو بگويم كه وسعت جاي خالي تو قلبم را پاره كرده و سنگيني غم هجرتت كمرم را شكسته است بگذار به تو بگويم كه در صحرا ي خشك كوير زير باران نگاه تو من خيس ترين جنگل استوايي خواهم بود ودر تاريك ترين شب بي ستاره با فانوس چشمان تو را به سوي نور خواهم برد وراه بعه قلب روشن خورشيد ئهم چون شاپركان در باغ گلوا ژ ه هاي كلامت تا پاي مرگ خواهم آمد..

mobindoost — Tue, 13 Feb 2007 16:38:18 GMT

اگه ميدونستي که چقدر تنهام برام اشک ميريختي اما اگه ميدونستي که چقدر اشک ميريزم هيچوقت تنهام نميزاشتي عــشق گوش دادن نيست بلكه درك كردن اســـت فراموش كردن نيست بلكه بخشيدن است عــشق ديدن نيست بلكه احساس كردن اســـت عــشق جا زدن و كنار كشيدن نيست بلكه صبر كردن و ادامه دادن است ....

اگه ميدونستي كه من اينجا تنهام . براي تنها نموندنم خودتو به من مي رسوندي .

باور كن آخه تنهاييمو به كي بگم تازه اگه بگم مي خواد چه كار كنه ؟يعني مي گي مثل تو

كه تو آسمونها هستي پيش ستاره ها نشستي منو پيش خودت مي ياره .....

پرستوي من

mobindoost — Tue, 13 Feb 2007 16:12:22 GMT

من كه ترانم ياده روز جدايي منو پرستو در يك شب تاريك زير همين درخت بايك سبد پر ستاره وچشمانمان پر از اشك روي همين نيمكت همديگه رو بغل كرديم و گريه مي كرديم باورتون مي شه!؟

الان سالهاست كه دلم دوباره مي خواهد به آنجا بروم . دوباره مي خواهم پرستو را ببينم .

حالا تو ياد چه چيزي مي افتي ؟

mobindoost — Mon, 12 Feb 2007 15:38:55 GMT